احمد احمدى بيرجندى
81
مدايح محمدى در شعر فارسى ( فارسي )
--> [ 24 ] - اشاره است به اينكه حضرت رسول ( ص ) سايه نداشت . [ 25 ] - اشراك : شرك آوردن به خداوند متعال و كافر شدن . [ 26 ] - اشاره است به آيهء شريفهء 17 از سورهء انفال و نيز اشارت است به غزوه « بدر كبرى » كه خداوند متعال لشكر اسلام را يارى فرمود و كافران مقتول و به هزيمت رفتند . [ 27 ] - اشاره است به آيهء شريفه 3 سورهء فتح : وَ يَنْصُرَكَ اللَّهُ نَصْراً عَزِيزاً : و يارى مىكند تو را خداوند متعال يارى كردن همراه با عزّت و قدرت . [ 28 ] - اشاره است به حديث : اوّل ما خلق اللّه نورى ، ابتدعه من نوره و اشتقّه من جلال عظمته . « نخستين چيزى كه خداوند متعال خلقت فرمود ، نور من بود كه آن را از نور خود و نور جلال عظمت خويش برگرفت . » [ 29 ] - بى آهو : بى عيب . [ 30 ] - سكّان سرادقات عزّت : ساكنان سراپردههاى حضرت عزّت بارى تعالى : فرشتگان ، مقرّبان . ( 31 ) - هندو : غلام ، خادم . ( 32 ) - بِلال : سياه حبشى مؤذن و صحابى حضرت رسول ( ص ) . ( 33 ) - كيوان : زحل . ( 34 ) - كسانى كه دستخوش هواهاى نفسانى شدهاند - آلودگان . ( 35 ) - شفتين : دو لب . ( 36 ) - ملتجا : پناهگاه .